Je huid is meer dan een spiegel van je leeftijd. Voor veel vrouwen boven de 40 laat de huid subtiele signalen zien die iets zeggen over je gezondheid. Rimpels, pigmentvlekken of een grauwe teint lijken misschien puur cosmetisch, maar vaak vertellen ze een dieper verhaal. Eén van de belangrijkste gezondheidsproblemen die zich via de huid kan uiten, is insulineresistentie.

Je doet je best, maar je lichaam reageert niet meer zoals vroeger. Je eetpatroon is weinig veranderd, maar toch zet het zich nu om in extra kilo's. Minder eten, maaltijden overslaan, ze lijken geen effect te hebben op de weegschaal.

Veel vrouwen denken dat opvliegers er nu eenmaal bij horen tijdens de overgang. En dat het er nou eenmaal bij hoort, dan moet je het maar accepteren? Persoonlijk denk ik dat het onzin is. Kenmerkend voor de overgang is de veranderingen in de vrouwelijke hormonen, maar dat daar klachten bij gepaard gaan zoals opvliegers, is niet vanzelfsprekend. Dat is een teken dat er meer in het lichaam aan de hand is dan de hormonale schommelingen.  Neem bijvoorbeeld de mate van insuline resistentie bij vrouwen in de overgang. Dit heeft namelijk invloed op de intensiteit en frequentie van opvliegers?

Veel vrouwen merken het tijdens de overgang. Ze zijn sneller moe, hebben moeite om zich te concentreren, vergeten vaker dingen en hebben het gevoel dat hun hoofd in de mist zit. En hoewel ze voldoende slapen en gezond proberen te eten, voelen ze zich niet meer zo scherp als vroeger.

's Avonds zit je aan tafel met je kinderen en terwijl je eigenlijk al vol zit, eet je toch de laatste restjes op, want weggooien is ten slotte zonde. Het laatste ijsje dat er nog is, die laatste paar chipjes die er nog liggen. Jij offert je wel op. Want weggooien is zonde.

Je hebt echt alles al geprobeerd:

Veel vrouwen merken dat afvallen tijdens de overgang ineens veel moeilijker wordt. Waar je vroeger misschien nog gemakkelijk een paar kilo kwijtraakte door “even op te letten”, lijkt jouw lichaam nu compleet anders te reageren. Het gewicht blijft hangen, vooral rondom de buik, cravings nemen toe en de energie en stemming worden instabieler.

Wellicht herken je het wel. Na je werk kom je thuis, of wellicht gebeurd het al in de auto, en er ontstaat een ontzettende trek in iets zoet. Dropjes, chocolade of misschien vergrijp je je aan het pak koekjes dat al geopend in de la ligt. En als het niet meteen uit je werk is, dan ontstaat de behoefte wel op het moment dat je 's avonds op de bank neerploft. Veel vrouwen denken dat hun behoefte aan suiker simpelweg een gebrek aan discipline is. Dat ze “sterker” zouden moeten zijn. Maar zo werkt ons brein helemaal niet. Ons lichaam en brein zijn namelijk voortdurend bezig met één belangrijk doel: veiligheid. En snelle suikers geven het brein tijdelijk precies dat gevoel. Waarom zoet veilig voelt Wanneer je iets zoets eet, gebeurt er direct van alles in je lichaam. Je bloedsuiker stijgt snel en je hersenen maken stoffen aan zoals dopamine. Dat geeft een gevoel van ontspanning, comfort, rust en soms zelfs even geluk. Zeker wanneer je moe, gestrest of overprikkelt bent, kan zoet voelen als een soort snelle oplossing. Even ontsnappen aan spanning. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je brein probeert jou een veilig gevoel te geven. Alleen is die rust vaak maar tijdelijk. Na de snelle stijging van je bloedsuiker volgt meestal ook weer een daling. Daardoor kun je je: moe voelen prikkelbaar voelen onrustig voelen opnieuw trek krijgen En zo ontstaat vaak een vicieuze cirkel en werkt het nemen van zoet juist averechts. Je lichaam vraagt opnieuw om snelle energie om weer hetzelfde fijne gevoel te creëren.     

We denken vaak dat suiker vooral invloed heeft op ons lichaam: op gewicht, energie of bloedsuiker. Maar suiker heeft ook een directe impact op je brein. En die invloed wordt nog vaak onderschat.

Het was weekend en ik ging voor de bijl. Ik had mezelf nog zo beloofd om geen paaseieren te eten, maar die heerlijke chocolade uit Zwitserland bleef trekken. Voor ik het wist bleef het daar niet bij en schonk ik ook een glas wijn in. Achteraf dacht ik: waarom gebeurt dit toch steeds?

Je eet gezond, je beweegt, je drinkt water, je slaapt redelijk en toch gebeurt er niets. Geen gewichtsverlies, geen energieboost, geen verschil in je kledingmaat. Frustrerend? Absoluut. Maar er is een fysiologische verklaring die vaak over het hoofd wordt gezien: hyperinsulinemie.

Je wordt wakker en voelt je al moe voordat de dag begonnen is. Je cyclus is onvoorspelbaar: soms blijft een menstruatie maanden weg, dan ineens weer wel. Je doet je best om gezond te eten, maar krijgt het gewicht er niet af. Sterker nog, het lijkt alsof je lichaam alles vasthoudt wat je eet. Je vraagt je af wat je verkeerd doet. Misschien moet je gewoon meer discipline hebben? Minder eten? Meer sporten?